من یکــ زنم ...

هرروز؛ خودم را برای آینهی اتاقم زیبا میکنم

در آیینه مینگرم و از دیدن چشمان روشنم

در حصار سرمهی سیاه، لذت میبرم ...

من

هرشب؛ در رختخواب زیبایم بالشم را

با تمامِ عشق به آغوش میکشم!

و با دستانم گیسوانِ وحشیام را

نوازش می کنم!

من

لبهای ملتهبام را بر دستان خود میسایم

و از خودم به خاطرِ بودنم تشکر میکنم

و هر صبح

بهترین لباسم را تن میکنم

و به خود میگویم :

چقدر خواستنی شدی عزیزم!

من

زنم! زنی از جنس تمامِ بودنم!

از جنس عشقهای گم شده

و بردباری از قلبم فاصله گرفته

که قلم! جرأت نوشتن یافته!

من

همان زنی که هرروز ؛ به آینه لبخند میزند

و هر شب؛ بالشش را در آغوش میکشد

فقط, یک زنم!

زنی از جنس دوست داشته شدنهای ساعتی

و تمام اینها را مدیون مردی هستم

که با تمام وجود

عاشقم نبود...